Droga Agnieszko,
dziś, w dniu Twoich 89. urodzin, chcemy znów powiedzieć Ci: dziękujemy.
Dziękujemy za każde słowo, które nam zostawiłaś, za każdą metaforę, za te wszystkie „tak chciałabym…” i „byle nie o…”, za każdy „taki czas…”, za małe stacje, wielkie koleje i za maj. Dziękujemy za Twoje bycie sobą – wrażliwą, bezkompromisową, czasem prowokacyjną, zawsze autentyczną, zachłanną na życie i otwartą na drugiego człowieka.
Po tylu latach od Twojego odejścia Twoje teksty wciąż brzmią świeżo, wciąż trafiają prosto w serce, bo pisałaś o tym, co wspólne dla nas wszystkich – o miłości, samotności, zwycięstwach i dramatach. O życiu takim, jakie jest.
Na naszej scenie na plaży, w Teatrze, który dumnie nosi Twoje imię, każdego lata brzmi Twoja poezja. Młodzi artyści odkrywają ją na nowo w konkursie „Pamiętajmy o Osieckiej”, wybitni wykonawcy wracają do niej jak do starego przyjaciela, a publiczność pokonuje setki kilometrów, by jej posłuchać. Pewnie widzisz to z tej małej chmurki, mamy nadzieję, że Ciebie cieszy to tak bardzo jak nas. Za rok świętować będziemy Twoje 90. urodziny – obiecujemy, że już latem zorganizujemy Ci niezapomnianą prywatkę.
Wszystkiego najlepszego, Agnieszko. Bądź zawsze.
